پاسخ : . . . در همان زمان قرائن نشان مى داد وامام عليه السلام از آن قرائن مى دانست
كه معاوية تن به بيعت نمى دهد گرچه أو را بر حكومت شام باقي بدارد ، بلكه باقي
داشتن أو بر حكومت شام براي معاوية بهتر بود وأو را در امتناع از بيعت
استوارتر مى ساخت واين بهانه را به دست شاميان مى داد كه اگر معاوية
شايستگى نداشت علي عليه السلام به أو اعتماد نمى كرد وأو را والى خود نمى ساخت . . .
اشكال سوم : طلحه وزبير را به حال خود گذاشت تا به مكة رفتند وبه آنان
اجازه رفتن به عمره داد ، وبه فكرش نرسيد كه آنها را پيش از شورش دستگير
نمايد . . .
پاسخ : . . . درباره عمره آنها روايت است كه آنها اجازه خواستند وحضرت
فرمود : ( به خدا سوگند شما نه قصد عمره كه قصد خيانت داريد ) ، وآنان را از
شتاب به فتنه گرى بيم داد ، ودر شرع وقانون سياست روا نبود كه آنها را دستگير
وزندانى كند ، اما از نظر شرع ممنوع است كه انسان را به كارى كه هنوز نكرده
وبه صرف اتهام وگمان كيفر دهند زيرا ممكن است آن كار را نكند . واما از نظر
سياست اگر به آنان اظهار بدگمانى مى كرد وآنها را متهم مى ساخت ، چون آنان
از بزرگان سابقين وسران مهاجرين بودند اين كار موجب نفرت وگريز از آن
حضرت مى شد چنان كه پوشيده نيست . . .
اشكال چهارم : چرا هنگامى كه بر شريعه فرات دست يافت آب را بر معاوية
وسپاه شام نبست چنان كه پيش از آن معاوية راه فرات را بر روى آن حضرت
وسپاه عراق بست ؟ زيرا در اين صورت مى توانست آنان را به آسانى دستگير كند ،
ولى حضرتش بر منع آب تاب نياورد وراه آب را به روى آنان گشود ، واين با
تدبير جنگى سازگار نيست .
پاسخ : آن حضرت مانند معاوية نبود كه بخواهد بشر را با تشنگى شكنجه
كند ، زيرا خداوند درباره هيچ يك از كساني كه خونشان را مباح نموده چنين
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 840
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٨٤٠