فصل 20
آمرزش وبخشش امام علي عليه السلام
1 - پس از آن كه ابن ملجم مرادي - لعنه الله - بر آن حضرت ضربت زد ، امام عليه السلام
هنگام چنين وصيت فرمود : وصيت من به شما آن است كه براي خدا شريك
نگيريد ، وسنت محمد صلى الله عليه وآله وسلم را تباه نسازيد ، اين دو ستون را برپا داشته واين دو
چراغ فروزان را روشن نگاه داريد كه در آن صورت هيچ نكوهشى بر شما
نخواهد بود .
من ديروز يار شما بودم وامروز مايه عبرت شما گشته أم وفردا از شما جدا
خواهم شد ، اگر زنده ماندم خود ولى دم خود هستم ، واگر بميرم مرگ وعده گاه
من است ، واگر ببخشم اين گذشت مايه تقرب من به خدا وحسنه اى براي
شماست ، پس گذشت كنيد آيا نمى خواهيد كه خدا هم شما را بيامرزد ؟ به خدا
سوگند ، پيكى از مرگ سراغم نيايد كه ناخوشايندش بدارم ، وسفيرى از مرگ از
راه نرسد كه ناپسندش دارم ، وداستان من داستان كسى است كه شبانگاه در
جستجوى آب بوده وبدان دست يافته ودر طلب چيزى بوده واينك به خواسته
خود رسيده است ، وپاداشهايى كه نزد خداست براي نيكان بسى بهتر است . ( 1 )
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة ، نامه 23 .