حوله اى بر دوش داشت واز سرما مىلرزيد ، گفتم : اى أمير مؤمنان ، خداوند براي
تو وخانواده ات بهره اى از اين بيت المال قرار داده وبا اين حال با خود چنين
مى كنى ؟ ! فرمود : به خدا سوگند كه من هيچ از أموال شما ( مردم كوفه ) براي خود
ذخيرة نكردم واين هوله اى است كه از خانه خود - يا از مدينه - آورده أم . ( 1 )
14 - وفرمود : به خدا سوگند كه چندان پيراهن خود را وصله زدم كه از وصله
زن آن شرم مى دارم ، شخصي به من گفت : آيا هنوز دست از اين لباس
بر نمى دارى ؟ گفتم : از من دور شو كه شب خوابان در صبح گاه شبروان را ستايش
كنند . ( 2 )
در توضيح روايات اين باب بايد گفت كه : اين روايات دلالت دارد بر آن كه
حاكمان اسلامى را لازم است كه زندگى خود را از لحاظ اقتصادى با قشر ضعيف
جامعه هماهنگ كنند تا فقر بر تهيدستان فشار نياورد وتوانگران در اثر ثروت
سركشى نكنند ، وتا فقير در جامعه وجود دارد كه دخلش به خرجش نمى رسد
اين كار بر حاكمان لازم است ، واز همين رو درباره سيره حضرت قائم عليه السلام وارد
است كه آن حضرت از سيره امام علي عليه السلام در خوراك وپوشاك پيروى مى كند ،
اما هر گاه امام يا ولى فقيه شرعي دستى بر حكومت نداشت وحكمش جارى
نبود شرايط أو مانند ساير مردم بوده ومى تواند به طور عادى زندگى نمايد
ولباس بپوشد ، زيرا بهترين لباس هر زماني لباس عرفى مردم همان زمان است .
بنابر اين معيار كلى در اين أمور براي حاكم هماهنگى با قشر ضعيف جامعه است ،
اما هر گاه فقر وتنگدستى از جامعه رخت بربست شايسته ترين كسى كه بايد از
نعمتهاى الهى بهره مند شود حاكم اسلامى وولى شرعي است .
هامش
( 1 ) - الامام أسدالاسلام وقديسه / 84 .
( 2 ) - نهج البلاغة ، خطبه 158 .