خط حضرت چنين نوشته بود : ( دست وى به خاطر برداشتن كفن از داخل حرز
بايد قطع شود . وصد دينار به خاطر بريدن سر ميت از وى گرفته شود ، زيرا اين
ميت به منزله جنين در شكم مادر است كه هنوز روح در أو دميده نشده باشد ،
پس بيست دينار براي نطفه ، بيست دينار براي علقه ، بيست دينار براي مضغه ،
بيست دينار براي گوشت وبيست دينار براي آن كه خلقتش تمام شده بود ، واگر
روح داشت همه هزار دينار را از أو مى گرفتيم . البتة بايد وارثان ميت چيزى از
اين پولها را نگيرند بلكه بايد آنها را از سوى ميت صدقه داد يا حج گزارد يا در
راه جهاد مصرف نمود ، زيرا اين مصيبت پس از مرگ بر جسم أو وارد شده (
ومتعلق به خود أو است نه وارثانش ) .
من با مشاهده اين أمور فورا به كاروانسرا رفتم ومال وأجناس را نزد امام عليه السلام
بردم ودر خدمت حضرت ماندم وايشان در آن سال حج گزارد ومن هم در
همان كاروان بودم ، روزى در خيمه آن حضرت وروزى در خيمه پدرش بودم .
سپس به خراسان بازگشتم ، مردم به استقبال من آمدند وشطيطه هم در ميان آنها
بود . همگى بر من سلام كردند ، من در ميان آن جمع رو به شطيطه كرده ودر
حضور همه داستان را باز گفتم وآن پارچه ودرهمها ( ى امام ) را به أو دادم ،
نزديك بود از خوشحالى زهره اش بتركد ، وبه آن شهر از شيعيان كسى داخل
نشد جز آن كه به منزلت أو حسد يا غبطه مى برد . من آن جزوه را به آنان دادم ،
آنها مهرها را شكستند وپاسخها را در زير پرسشهاى خود يافتند .
شطيطه نوزده روز زنده بود وسپس درگذشت - خدايش رحمت كند - .
شيعيان براي نماز بر أو ازدحام كردند ، آن گاه حضرت أبو الحسن عليه السلام را بر شترى
أصيل ونجيب ديدم كه از آن فرود آمد ولگامش به دست گرفت وهمراه آن
جماعت بر آن زن نماز گزارد ، ودر هنگام سرازير كردن أو در قبر حضور داشت
وقدرى از تربت قبر امام أبو عبد الله الحسين عليه السلام در قبر أو پاشيد . چون از كار أو
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 548
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٥٤٨