از مجموع اين آيات چنين به دست مى آيد كه آدم عليه السلام با آن كه خداوند أو را
در بهشت خود جاى داد وأو را در بهشت از هر نعمتي برخوردار ساخت وتنها
از خوردن يك درخت باز داشت ، باز فريب شيطان را خورد ودست از آن
درخت نكشيد وبه آن دست دراز مىنمود ، واين كار أو سبب شد تا تعبيراتى از
قبيل ( لغزش ) ، ( نافرمانى ) ، ( گمراهى ) ، ( عزم نااستوار ) در قرآن كريم درباره أو به
كار رود وهمه اينها چيزهايى است كه منفور طبع آدمي است واز نظر عقل
زشت وقبيح به شمار مى آيد .
شما را به خدا ورسولش سوگند ، آيا آية تطهير با اين آياتي كه درباره آدم
وهمسرش فرود آمده قابل مقايسه است ؟ آياتي از قبيل : ( اگر به اين درخت
نزديك شويد از ستمكاران شويد ) ، ( شيطان آنها را لغزانيد ) ، ( شيطان آنها را
وسوسه كرد ) ، ( شيطان آنها را با فريب خود فرود آورد ) ، ( شرمگاهشان پديدار
شد ) ، ( مگر شما را از آن باز نداشتم ؟ ! ) ، ( براي آدم آهنگى استوار نيافتيم ) ، ( آدم
نافرمانى پروردگار خود كرد وبه بيراهه رفت ) !
آيا اين آيات با آياتي كه در سوره دهر ( 8 و 9 ) در شأن على وخاندانش عليهم السلام
وارد شده يكسان است كه فرموده ويطعمون الطعام ( وطعام را با آن كه خود
سخت بدان علاقة مند ( ونيازمند ) اند به مسكين ويتيم وأسير مىدهند ، ( گويند : )
جز اين نيست كه ما شما را براي خشنودى خدا اطعام مى كنيم ( منتى بر شما
نداريم ) واز شما پاداش وسپاسى چشم نداريم ( زيرا كه از اجر ما مىكاهد ) .
تازه اين سخنان زبان حال آنان بود نه آن كه صريحا گفته باشند ! سعيد بن جبير
گويد : به خدا سوگند ، اين سخنان را به زبان نگفتند ، اما خداوند اين را از دل آنان
دانست وبدين گونه بر آنان ثنا فرستاد ) .
در توضيح اين ايثار وگذشت أهل بيت عليهم السلام بيانات مفسران عامه را مى آوريم
تا اين مقايسه روشن تر گردد :
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 252
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٢٥٢