بيان آيه 113 تا 116
قرائت
ان لنا : اهل حجاز و حفص بيك همزه و ديگران به دو همزه خواند و برخى آن را بهمزهء ممدوده و برخى بهمزهء غير ممدوده خواندهاند .
ابو على گويد : در اينجا مناسبتر است كه استفهام باشد . گاهى همزهء استفهام حذف مىشود . مثل :
« تِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّها عَلَيَّ . . . »
( شعراء 22 ) شاعر گويد :
و اصبحت فيهم آمنا لا كمعشر * اتونى فقالوا من ربيعة ام مضر ؟
يعنى : در ميان آنها ايمن زيستم . آنها مثل كسانى نبودند كه مىگفتند : از ربيعه هستى يا مضر ؟ ( بديهى است كه « ام » باستفهام است )
اعراب
نحن : ممكن است مرفوع و تاكيد ضمير « كنا » يا ضمير فصل باشد .
نَعَمْ وَ إِنَّكُمْ
: « نعم » حرف جواب و واو حرف عطف است . يعنى « لكم ذلك و انكم . . . » كسر همزه بخاطر استيناف است .
إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ
: در اينجا « ان » آمده ، زيرا معناى امر دارد . يعنى « اختر اما القاءك و اما القاءنا » اما
« إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ »
بدون « ان » به كار رفته ، زيرا معناى امر ندارد .
مقصود
وَ جاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ
: سرانجام پس از فعاليتهاى پيگير ساحران كشور كه پانزده هزار نفر و بقولى هفتاد هزار نفر و بقولى بيش از سى هزار نفر و بقولى هفتاد و دو نفر - هفتاد نفر سبطى و دو نفر قبطى - بودند ، در درباره فرعون گرد آمدند . كلبى گويد :
هفتاد نفر بودند .