در بارهء آنها حكم كند . سر انجام خداوند آنها را به بهشت مىبرد اين قول از ابن عباس و ابن مسعود است . گويند : بكر بن عبد اللَّه مزنى به حسن گفت : شنيدهام قومى هستند كه نيكيها و بديهايشان برابر است . حسن دست بر ران زد و گفت : اينها كسانى هستند كه : خداوند به آنها نيرويى بخشيده كه اهل بهشت و جهنم را مىشناسند و از يكديگر تميز مىدهند . به خدا نمىدانم . شايد بعضى از آنها در اين خانه كنار ما نشسته باشند .
برخى گويند : اعراف جاى بلندى است به صراط كه حمزه و عباس و على ع و و جعفر در آنجا ايستادهاند و دوستان خود را به روى سپيد و دشمنان خود را به روى سياه مىشناسند . اين قول از ضحاك و ابن عباس است و ثعلبى در تفسير خود آورده است .
برخى گويند : فرشتگانى هستند كه در صورت مردان هستند و اهل بهشت و جهنم را مىشناسند . اينها خازنان بهشت و دوزخ و حافظ اعمال مردم و گواه آنها هستند .
اين قول از ابو مجلز است .
حسن و مجاهد گويند : برجستگان مؤمنين هستند .
جبائى گويد : شهيدان راه حق هستند كه گواهان عادل مىباشند .
امام باقر ع فرمود : آنها آل محمد ص هستند كه هر كس آنها را بشناسد و آنها او او را بشناسند ، وارد بهشت مىشود و هر كس آنها را منكر باشد و آنها منكر وى باشند ، داخل دوزخ مىشود .
امام صادق ع فرمود : اعراف ، تپهاى است ميان بهشت و دوزخ . هنگامى كه خوبان به بهشت رفتهاند ، پيامبران و جانشينان آنها با گروه گنهكار ، در آنجا مىايستند ، درست مثل اينكه فرمانده لشكر با سپاهيان ضعيف و شكست خوردهء خود ، در يك جا بايستند ، سپس خليفهء پيامبر رو بگنهكاران كرده ، گويد : ملاحظه كنيد ، برادران نيكوكار شما به بهشت رفتهاند . آنها بر نيكان بهشتى سلام مىدهند ، اين است معناى
« وَ نادَوْا أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ »
كه بدنبال آن مىفرمايد :
« وَ هُمْ يَطْمَعُونَ »
يعنى با اينكه طمع مىكنند كه به بهشت روند لكن داخل بهشت نمىشوند و اميدوارند كه پيامبر يا امام آنها را شفاعت كند . سپس متوجه اهل جهنم مىشوند و مىگويند :