« وَ يَعْلَمُ ما تَكْسِبُونَ »
: خداوند به نيتهاى شما و حالات و كردار شما آگاه است .
از اين آيه ، بر مىآيد كه خداوند ، بذات خويش عالم است و علمش را از ديگرى كسب نكرده است . زيرا كسى كه علم ذاتى ندارد ، علمش محدود است .
هامش
( طبق اين بيان ، جار و مجرور متعلق است به معناى مستفاد از « اللَّه » و « هو » مبتدا و « اللَّه » خبر و« فِي السَّماواتِ وَ فِي الْأَرْضِ »متعلق به « اللَّه » يا خبر دوم است . يعنى : اوست كه در آسمانها و زمين به خداوندى يگانه است . در همه جا هست و به هيچ مكانى نزديكتر از مكان ديگر نيست . اين معنى را با تاكيدى بيشتر ، چنين بيان كرد : او كسى است كه راز پوشيده شما و كار آشكار شما را مىداند .
ترتيبى كه در اينجا در خصوص معانى آيه با توجه بوجوه مختلف اعراب ، ذكر شده است ، از كارهايى است كه مؤلف بزرگوار ، معتقد است پيش از او كسى انجام نداده است .
با اين بيان از لحاظ اصول دين هم شبههاى متوجه آيه نيست . كسانى كه معتقدند خداوند داراى مكان است ، از اين آيه ، نميتوانند استفادهاى كنند . بلكه آيه در رد آنهاست .