مىكند ، خداوند و رسول اوست كه كارهايش به امر اوست .
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
: و آنان كه ايمان آوردهاند ، سپس آنها را وصف كرده ، مىفرمايد :
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
: آنان كه نماز را با شرايط آن انجام و در حال ركوع زكات مىدهند .
دلالت آيه
اين آيه ، يكى از واضحترين دلايلى است كه امامت بلا فصل على عليه السلام را پس از پيامبر اثبات مىكند . وجه استدلال اين است كه :
- هر گاه « ولى » كسى باشد كه مدبر امور مردم و اطاعتش بر مردم واجب باشد و ثابت شود كه مقصود از
« الَّذِينَ آمَنُوا . . . »
على ع است ، بوسيلهء نص قرآن ، امامت او ثابت و واضح خواهد بود .
براى اثبات معناى ولى بايد به لغت رجوع كرد . با تامل در كتب لغت ، روشن مىشود كه اهل فن لغت ، به اين معنى تصريح كردهاند ، قبلا سخن آنان را نقل كردهايم .
ديگر حاجتى به تكرار آن نيست .
دربارهء اينكه در آيهء شريفه ، مقصود همين معنى است ، نه معناى ديگر ، گوييم :
- كلمهء « انما » همانطورى كه گذشت ، حكم را به ما بعد خود اختصاص مىدهد و از غير آن سلب مىكند . هر گاه بگويند : « انما الفصاحة للجاهلية » مقصود اين است كه فصاحت ، اختصاص بدوران جاهليت داشته و دورانهاى ديگر را از آن بهرهاى نيست .
و هر گاه اين كلمه ، داراى چنين معنايى باشد ، نمىتوانيم « ولى » را به معناى دوست و هدف آيه را دوستى و محبت دينى بدانيم ، زيرا اين معنى خصوصيتى ندارد تا آن را براى برخى از مؤمنان ثابت و از برخى سلب كنيم . بديهى است كه دوستى و محبت دينى براى همهء مؤمنان است - نه برخى از آنها - خداوند متعال مىفرمايد :
« وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ »
يعنى زنان و مردان مؤمن ، دوست يكديگرند ( توبه 71 ) بنا بر اين نمىتوان آيه را بر اين معنى حمل كرد و چارهاى نداريم جز اينكه بر همان معناى اول حمل كنيم - يعنى امام واجب الاطاعه و صاحب اختيار ، زيرا