بيان آيهء 57
قرائت
و الكفار : اهل بصره و كسايى اين كلمه را به جر و ديگران به نصب خواندهاند .
نصب بنا بر اين است كه عطف بر « لا تتخذوا الذين » و جر بنا بر اين است كه عطف بر « من الذين اتوا . . . » باشد .
هزواً : زجاج گويد : اين كلمه را به چهار صورت مىتوان قرائت كرد :
1 - هزءاً به دو ضمه و همزه - كه اصل است .
2 - هزواً به دو ضمه واو بجاى همزه كه بخاطر ضمه ما قبل ، تبديل شده .
3 - هزء ، به سكون زاء و همزه . اين سه وجه ، خوب است و قرائت مىشود . وجه ديگرى هم جايز است لكن قرائت نشده ، و آن « هزا » مثل « هدى » مىباشد .
لغت
هزو : سخريه و استهزاء . خداوند مىفرمايد :
« وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ »
( انعام 10 : پيامبران پيش از تو ، مورد استهزا واقع شدند ) شاعر گويد :
الا هزئت و اعجبها المشيب * فلا نكر لديك و لا عجيب
يعنى : آگاه باش ، او مسخره كرد و پيرى او را به شگفت در آورد ، اين كار پيش تو ناپسند و عجيب نيست ! لعب : چيزى را ببازى گرفتن و آن را به صورتى ناحق در آوردن و راه ناصواب پيمودن .
شأن نزول
ابن عباس گويد : زيد بن تابوت و سويد بن حرث ، اظهار اسلام كردند ولى در صف منافقان قرار داشتند . گروهى از مسلمانان با آنها دوستى ميكردند . از اينرو آيه نازل شد .