عرض كرد :
- آرى انگشترى از نقره پرسيد :
- كى داد ؟
در حالى كه با دستش به على اشاره مىكرد ، گفت :
- اين كه ايستاده است .
پيامبر خدا پرسيد :
- در چه حالى انگشتر را به تو بخشيد ؟
پاسخ داد :
- در حال ركوع در اينوقت ، پيامبر تكبير گفت و اين آيه را قرائت كرد :
- وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
در اين وقت حسان بن ثابت شاعر زبر دست اسلامى ، چنين گفت :
ابا حسن تفديك نفسى و مهجتى * و كل بطيئى فى الهدى و مسارع
أ يذهب مدحيك المحبر ضائعاً * و ما المدح فى جنب الاله بضائع
فانت الذى اعطيت اذ كنت راكعاً * زكات فدتك النفس يا خير راكع
فانزل فيك اللَّه خير ولاية * و ثبّتها مثنى كتاب الشرائع
يعنى :
- اى ابو حسن ، جان من و جان هر كس كه به كندى يا شتاب ، در راه هدايت است فداى تو باد .
- آيا اين مدح دلنشين من در بارهء تو ، تباه مىشود ؟ ! نه ، هرگز ! مدحى كه در كنار مدح خداست ، تباه شدنى نيست .
- تويى كه در حال ركوع انگشترى خود را بخشيدى . جان به قربانت . اى بهترين ركوع كنندگان !