كه مناط وجوب تقليد اوست به يكى از سه امر حاصل است أول آنكه مدعى
اجتهاد مشهور العلم ومشهور الفتوى ودر مسائل وفتاواى مرجع ومتبع بوده باشد
دويم آنكه مقلد از أهل تميز وبه شرايط اجتهاد عارف بوده باشد وبه ممارسات
ومناظرات حالت اجتهاد شخصي بر أو ظاهر شود سيوم اذعان علماء كه به طريق
اجتهاد عارف باشند اگر مقلد خود از أهل تميز وأرباب معرفت نباشد ونيز مدعى
اجتهاد معروف الحال ومشهور العلم والفتوى نبوده باشد
وعدالت از شرايط قبول قول مجتهد است در اخبار از بذل جهد وحصول
طن كه وجوب تقليد أو به آن منوط است وشرط اجتهاد في نفسه نيست
پس مجتهد غير عادل را عمل به ظن خود واجب است ومقلدين را عمل به قول أو
جايز نيست وعدالت مجتهد كه شرط نفاد حكم وقبول قولي اوست به يكى از چهار
چيز ثابت مىشود يا به معاشرت ومخالطت تام واختيار واستعلام أحوال
أو ظاهر أو باطنا يا به شهادت عدلين يا به استفاضه وشباع يا به اقتدا أو اتيمام
صلى واختيار به أو در صلوات فريضة وبعضي از احكام اين مقام در باب امر به معروف
ونهى از منكر مذكور خواهد شد انشاء الله العزيز العليم وبالجملة هر كس كه تحصيل
إثنا عشر رسالة — صفحة 12
مساهمون: السيد محمد باقر الداماد ( الميرداماد )
ص١٢