ارتداد عرب
حكومت اسلام در زمان پيغمبر حكومت دينى بود و نيروى اجرائى آن بر عقايد مردم تكيه داشت زيرا مسلمانان معتقد بودند كه پيغمبر كارهاى خود را مطابق وحى و فرمان خدا انجام ميدهد ، چنان كه خداوند گويد : وَ النَّجْمِ إِذا هَوى . ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى . وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى . إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى . عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى . « 1 » يعنى : قسم بستاره هنگاميكه فرو ميرود رفيق شما گمراه و سرگردان نيست و سخن از روى هوس نميگويد ، اين وحى است كه به دو ميرسد و خداوند به دو تعليم داده است . بعلاوه پيغمبر با مسلمانان مطابق حكمت و عدالت رفتار مىكرد و قبايل مختلف را برابر ميگرفت و پيرو تمايلات خود نبود كه گروهى را بر ديگران ترجيح دهد . پيغمبر مى - كوشيد كه با رفتار خود تعصب قديم را محو كند و وحدت دينى را بجاى تعصب طايفگى در روحها نفوذ دهد ، از اينرو قبايل عرب از دل و جان او را اطاعت ميكردند و به آسانى زير لواى اسلام درميآمدند . دلبستگى مردم عرب به شخص پيغمبر تا آنجا بود كه نميتوانستند وفات او را باور كنند .