مقدّمه مؤلّف
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ربّ يسّر « 1 » سپاس خداى را كه قرآن عظيم را كليد نعمتها و چراغ قلوب اولياى خود و بهار آنان قرار داد ؛ اوليايى كه در گلستان گستردهاى شيداى اويند . خداوند را به نعمتهاى پياپىاش سپاس مىگويم و به كرم و بخشش بىانتهايش شكر مىگزارم . شهادت مىدهم كه جز الله خدايى نيست و شريكى ندارد ، شهادتى كه گوينده را سرفراز مىسازد ، و هنگام ملاقات پروردگار سپر مؤمن است ، و گواهى مىدهم كه سرورمان ، محمّد ، بنده و فرستادهء او است . او را با كتابى برانگيخت كه آن را آشكار و عيان نمود و قلبها ظرف آيات متفاوتش شد . و پيامبر را با شرعى فرستاد كه شرحش داد تا مجال حق گسترش يابد در حالى كه باطل عرصهء حق را تنگ كرده بود ، و با دينى فرستاد كه بيانش كرد كه ستارگان دين در افق آسمانش چون ماه تابان درخشيدند . درود و سلام خداوند بر او و آلش مادام كه شب با تاريكىاش و روز با روشنايىاش در پى هم مىآيند ، و خداوند از پيشوايان پرهيزگار ، مشايخ اقتدا ، ستارگان هدايت و بهترين امت و
هامش
( 1 ) . بعد از بسم الله الرحمن الرحيم ، در نسخهها ، عبارات مختلف است . در نسخهء « ق » ( ربّ يسّر و اعن يا كريم ) ، و در نسخهء « د » ( ربّ يسّر يا كريم ) آمده است و در نسخهء « ط » اين عبارت ذكر نشده و چنين آمده است : « قال الشيخ الامام العلامة المقرىء المحقق ابو الخير شمس الدين محمد بن شمس الدين محمد بن محمد بن على الجزرى الشافعى ، تغمّده الله برحمته » .