كريم خود توجه دادى و ما را ترغيب به اطاعت از مولاى مهربان خود كردى و ما را به كرامت پروردگار رساندى . اى منادى ! زبان حال افراد پست پاسخت مىدهند كه ما را بهرهمند ساخته و بزرگ داشتى و دعوت به بزرگترين سعادتها نمودى . پستى و فساد و كوچكى ما كجا و تسبيح و تمجيد خدايمان كجا ! خاك كجا و خداى خدايان كجا ! آلوده به پليديها كجا و مجلس پاكان كجا ! و اسير در زنجير كجا و منزل آزادگان كجا ؟ ولى لطف پروردگار باعث شده تا به ما اجازه تسبيح خود را بدهد . و حكمت او ما را مشرّف به اين تكليف كرده است . چه رسوايى بزرگى اگر بعد از اين بخشش بزرگ در تسبيح او كوتاهى و در فرمانبردارى او سستى كنيم ! چه آقاى كريمى و چه بندههاى پستى ، چه خداى بردبار و چه بندگان كم عقلى ! با گوش دل شنيديم آنچه را از پروردگار به ما رساندى كه « من همنشين كسى هستم كه با من همنشينى كند » در حالى كه بزرگى اين ابلاغ هر زبانى را در عالم امكان و در تكليف جواب آن ، لال كرده و عاقلان از زيبايى اين كرامت متحير شدند . اگر هر كدام از مشرف شدگان به اين خطاب داراى بدن تمام جهانيان و روحهاى تمام صاحبان روح بودند و تمام آن را در جواب و براى بزرگداشت اين خطاب فدا مىكردند ، چيزى از حقوق آن را ادا نكرده و شكر حتى جزيى از آن را نمىتوانستند بجا آورند . پس چرا انسان بيكارهء پست از اجابت اين دعوت غفلت مىكند و در استفاده از اين منزلت و مقام بزرگ كوتاهى
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٩٨