پس بر انسان مسلمان كه برترى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را قبول داشته و مراقب رفتار با مولايش مىباشد واجب است اين روز را بگونهاى وصف ناپذير برتر از هر وقت و روز ديگرى بداند . چون در مثل چنين روزى سرچشمه فضايل و برتريها بر اين امت فرود آمد ، تمام بركتهاى نبوت و امامت و كتاب و شريعت فقط با وجود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آشكار شد كه ابتداى آن در اين روز مبارك بود . و زمانى كه با عقل و شرع برترى اين روز ثابت شد ، بر مسلمان مراقب واجب است با تمام تلاش خود در شكرگزارى اين نعمت بزرگ كوشش و سعى كند كه اين رحمت وسيع را توسعه داده و اين روز را بزرگترين عيد خود بداند ، با طاعات تام و تمام به خداوند نزديك شده و با توسلات كامل به رسول خدا توسل پيدا كند .
از مراقبات اين روز ، اين است كه تمام ماه را در اين روز با تلاشهاى نيكو و اطاعتهاى گرانقدر و بزرگ ، بزرگ داشته و با پروردگار خود در مورد اين نعمت بزرگ مناجات نمايد .
و بدان اگر تو عبادت انس و جن را انجام داده و اخلاص پيامبران را داشته باشى باز هم نمىتوانى واقعا شكر اين نعمت را بجا آورى . البته نه به اين جهت كه اين اعمال نيز از نعمتهاى اوست و شكر ديگرى را واجب مىكند . بلكه بخاطر بزرگى نعمت ، كسى توان شكر آن را ندارد .
پس به حكم عقل واجب است بعد از درك ناتوانى ، باندازهء توان شكر آن را بجا آورى و خداوند نيز شكر خالصانهء تو را با فضل خود مىپذيرد
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 66
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٦٦