كه خداوند با تشكر زياد عمل كم را قبول مىكند .
ولى مهم ، داشتن حالت قلبى مناسب در اين عيد بزرگ و شرمسار بودن از عجز و كوتاهى است ، و نيز انجام اعمالى كه انسان را از غفلت و تلف كردن وقت خارج نمايد ، نيز تلاش زياد براى بدست آوردن صدق اخلاص همراه با شرمسارى ، و مهم دانستن اين روز به مقدار اهميت واقعى آن ، گرچه در بجا آوردن حق شكر آن ناتوان بوده يا كوتاهى كرده باشى .
خلاصه ، بنده بايد تمام توان خود را در انجام عبادات قلبى از قبيل شناخت ، يادآورى ، شكر و . . . به كار گيرد . زيرا شرع گرچه در عبادات بدنى خواهان ميانهروى بوده نه زحمت زياد ، ولى در عبادتهاى قلبى مثل شناخت ، ذكر و شكر و لطيف نمودن قلب با شناخت و صفات پسنديدهاى كه در پى آن مىآيد ، به كار بردن تمام توان را مىطلبد . تا به جايى برسد كه امام صادق دربارهء عارف مىفرمايند : « اگر دل او به مقدار يك چشم بهم زدن خدا را فراموش نمايد از شوق او مىميرد و هنگامى كه پردههاى اوهام و حجابهاى تاريكى از جلو او برداشته شده و نورهاى زيبايى صفات و نشانههاى عظمت و بزرگى خداوند در قلب او جلوهگر شود و نور بسيار درخشانى را ببيند ، ممكن نيست اشتباه يا غفلت نمايد ، و حالات قلب او با جلوهگريهاى مخصوص صفات جمال و جلال خداوند دگرگون مىشود . و خداوند بزرگ عهدهدار رياضت دل او با ترس و اميدوارى از اين راه مىشود تا زمانى كه او را در
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 67
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٦٧