پذيرفت و وجود شريف خود را فداى پيروان خود نمود تا آنها را از عذاب دردناك رهايى بخشد . فرزندان و عزيزان خود را يتيم نموده ، به اسارت حرم و زنان ، و زينب و سكينه - كه سلام خدا بر آنان باد - رضايت داده و اصغر و اكبر و برادران و دودمان خود را سر بريد ، تا پيروانش را از گمراهى و پيروى گمراه كنندگانى كه هلاك شده و ديگران را به هلاكت مىكشانند نجات داده و بدين وسيله آنان را از گناهان بزرگ و آتش رهايى بخشد ، پيروانش را از تشنگى روز قيامت رهانيده و از نوشيدنيى كه ظرف آن با مشك مهر شده است ، به آنها بنوشاند . بنابراين به حكم وفا و مواسات كه از صفات عالى انسانى است ، لازم است كه همان چيزى را كه امام عليه السّلام به آنان عنايت كرده است ، آنان نيز به امام عليه السّلام تقديم نموده و همانگونه كه امام عليه السّلام خود را فداى آنها نمود آنان نيز خود را فداى او نمايند . و حتّى اگر چنين كارى را نيز انجام بدهند باز هم به خوبى با او مواسات ننمودهاند . زيرا وجود شريف او قابل مقايسهء با ديگران نيست . به اين جهت كه او مانند پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، علّت آفرينش تمام موجودات و آقا و سرور تمام مخلوقات و پيامبران و فرشتگان نزديك به خداوند بوده و محبوب خداوند و محبوب محبوب اوست .
نيز با گفتارى صادقانه و با زبان حال بگويد : آقاى من ! كاش بجاى تو تمام اين بلاها بر سر من آمده و فداى تو مىشدم ! كاش خويشان و فرزندان من بجاى خويشان و فرزندان تو كشته و اسير مىشدند ! كاش
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 48
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٨