وارد شد ، در مورد هيچكدام از پيامبران و جانشينان آنان و حتّى در مورد هيچيك از جهانيان شنيده نشده است ، بخصوص تشنگى حضرت عليه السّلام كه در احاديث قدسى و غير قدسى چيزهايى درباره آن آمده است كه انسان توان تصور آن را نيز ندارد . همچنين مصيبتهايى مانند شهيد شدن اهلبيت و اسارت حرمش ، گويا او با محبوبش پيمان بسته بود بخاطر خوشنودى او كشته شدن را با انواع آن از قبيل سر بريدن ، كشتن از زير گلو ، كشتن با شكنجه و با گرسنگى و تشنگى و اندوه و غير اينها ، تحمّل كند . ولى با اين همه شادمانى و نشاطى به جهت آشكار شدن نورهاى زيبايى و عظمت خداوند و شوق ديدار با او و رسيدن به ذات مقدسش به او مىرسيد كه آن سختيها را آسان مىنمود .
بلكه سختى آن را به لذت تبديل مىنمود . يكى از ياران او در اين رابطه مىگويد : هر چه شرايط بر امام عليه السّلام سختتر مىگرديد ، سيماى او برافروختهتر و خوشحالتر مىشد . ولى بهر حال درد و اندوه سختيها و مصيبتهايى كه بر جسد مبارك حضرت عليه السّلام و بر دل اهل بيت محترم او وارد شد و هتك حرمت ظاهرى او انسان را مىكشد .
بنابراين دوستانش بايد كارهايى را كه مناسب اين مصيبت بزرگ است ، بخاطر مواسات با آن حضرت عليه السّلام در اين مصيبت ، انجام دهند ، بگونهاى كه گويا اين مصيبت بر خود ، عزيزان و فرزندان يا خويشان آنان وارده شده است . زيرا امام عليه السّلام بفرموده جدش صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سزاوارتر از آنان نسبت به خودشان مىباشد و به اين جهت كه او اين مصيبتها را
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 47
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٧