مىفرمايند : « قد قامت الصلاة ، نماز برپا شد ، يعنى زمان زيارت رسيد . » و به اين ترتيب مىتوان نتيجه گرفت كه طواف از وظايف خود زيارت و از اجزاى زيارت بعد از رسيدن به خانه كعبه مىباشد .
و حجر الاسود را به نيت پيمان بستن با خدا جهت فرمانبردارى كامل از او و سلب اختيار از خود لمس نموده و پرده را به نيت پناه گرفتن ، حفظ شدن و تبرك جستن بگيرد .
هنگام سعى بايد مانند كسى باشد كه به ديدار سلطان رفته و بر آستان خانهاش با بيم و اميد در انتظار است كه ببيند آيا پذيرفته شده يا رد مىشود .
هنگام توقف در عرفه ، با جديت خود را آمادهء نيل به كمال شناخت بنما .
مىتوان گفت : اجتماع حجاج در اين مكان تقريبا علت تامهاى براى اجابت باشد . بخصوص از اين جهت كه افراد صالح و بزرگان اهل باطن نيز حتما در ميان آنان وجود داشته و همدلى و اتحاد هدفى نيز در ميان آنان براى بارانيدن ابرهاى جود و كرم وجود دارد . به همين جهت گفتهاند : از بزرگترين گناهان اين است كه كسى در عرفات حضور يافته و گمان كند خداوند او را نمىآمرزد .
و بايد به نيت يكرنگى و مهربانى با بندگان خدا در « منى » توقف نمايد . و به نيت مخالفت نكردن ، با خدا ، عدم ارتكاب گناهان و تحصيل علم و كارهاى نيك به جمع كردن سنگريزهها پرداخته و به نيت رسيدن
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 398
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٩٨