سفر ، مركب آخرت كه همان بدن او مىباشد را در نظر آورده و به خوبى مواظب آن باشد . و به مقدار اعتدال براى تقويت آن اقدام نمايد . هنگام پيمودن راه مكه به ياد پيمودن راه سفر آخرت از هنگام مرگ تا ورود به سراى پاداش باشد . زيرا گردنههاى سختى در اين سفر وجود دارد كه بجز كسانى كه از ترس خدا بسيار گريه كرده باشند نمىتوانند براحتى از آن بگذرند و سادهترين آنها مرگ مىباشد كه گردنههاى بعد از آن بزرگتر و عبور از آن سختتر است .
انسان بايد به نيت خارج شدن از هر چه خلاف رضايت پروردگار است لباسها را از تن بدر آورده و لباس احرام را به نيت پوشيدن بهترين لباسها كه لباس تقواست به تن كند . و هنگام ديدن لباس احرام كفن خود را كه به زودى در ميان آن قرار مىگيرد به ياد آورد .
احرام و لبيك گفتن بمنزلهء پاسخ به خداوند است . زيرا او با زبان دوست خود حضرت إبراهيم عليه السّلام ما را به اين عمل دعوت نموده است .
به همين جهت بايد در اين هنگام از رد شدن ترسيده و به قبول اميدوار باشيم . و به ياد داشته باشيم كه از امام سجاد عليه السّلام نقل شده است كه هنگام احرام و لبيك گفتن غش كردند . و هنگامى كه از علت آن پرسيدند ، فرمود : ترسيدم كه بگويند : « لا لبيك و لا سعديك ، جوابى ندارى و با تو كارى نداريم . » روايت شده است : « كسى كه بدون حلاليت طلبيدن حج كرده و لبيك بگويد ، خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : جوابى ندارى و با تو كارى نداريم » و نيز روز قيامت و محاسبهء اعمال را در نظر بياورد .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 396
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٩٦