« دحو الارض ، گسترش زمين » به بشر ارزانى داشته است . زيرا آگاهى از نعمت و كم و كيف آن اولين مرتبهء شكر است . همانگونه كه در روايات بر اين مطلب تصريح و در علم اخلاق ثابت شده است .
در روايات زيادى آمده است كه در بيست و پنجم ذى القعده كعبه نصب گرديده ، زمين گسترده شده ، آدم پايين آمده ، خليل و عيسى عليهما السّلام متولد شدند و رحمت پخش شده است .
از امير المؤمنين عليه السّلام روايت شده است كه فرمودند : « اولين رحمتى كه از آسمان به زمين نازل شد ، در بيست و پنجم ذى القعده بود . كسى كه اين روز را روزه داشته و شبش را به عبادت بايستد ، عبادت صد سال را كه روزش را روزه و شبش را در عبادت باشد ، خواهد داشت . هر گروهى كه در اين روز براى ذكر پروردگار بزرگشان گرد هم آيند ، پراكنده نمىگردند مگر اين كه خواسته آنان داده مىشود . در اين روز يك ميليون رحمت نازل مىشود كه نود و نه هزار تاى آن براى روزهداران اين روز و عبادت كنندگان اين شب خواهد بود . »
[ دو ركعت نماز در اين روز ]
روايت شده است : پيش از ظهر ، دو ركعت نماز با يك بار حمد و پنج بار شمس و ضحى خوانده و بعد از سلام بگويد : لا حول و لا قوة الا باللّه العلى العظيم و دعا كرده و بگويد : « يا مقيل العثرات ! أقلني عثرتي . يا مجيب الدّعوات ! أجب دعوتي . يا سامع الأصوات اسمع صوتي