شود .
بنابراين به حكم عقل و ادب و ايمان لازم است كه اميد بنده به نديده گرفتن گناهان ، عفو آن ، بخشش نعمتهاى خدا و رسيدن به آرزوها و اهداف ، قويتر از ترس از مجازات و ذلت و خوارى باشد ، و گرچه از بندگان صالح خدا نباشد خود را در ميان آنان وارد كند ، با صورتهاى آبرومند دوستان خداوند به او روى آورد ، گرچه روى او از ستم گناهان سياه شده باشد . خداى متعال به اين مسائل توجه نمىنمايد ، زيرا فراگير نمودن احسان در چنين اوقاتى با حكمت او مخالف نيست .
بنابراين هيچ مانعى در راه شمول بخشش و گسترش جود و فضل خداوند نمىباشد .
نمازگزار بعد از توجه به اين امور و تأثير گرفتن از آن با حيا و اميد زياد در مصلّى حاضر شده و با شرمسارى با گوشهء چشم نگريسته و با اميدوارى چشم مىدوزد ، و با آداب و شرايط آن نماز مىخواند ، فرادى يا با جماعت ، هر كدام كه مناسب با حال اوست همراه با رعايت اخلاص . البته اگر بتواند با جماعت بخواند بهتر است . در صورت فرادى خواندن ، مىتواند دو ركعت بخواند يا چهار ركعت كه در دو ركعت اول « سبح اسم » و « و الشمس » و در دو ركعت دوم « و الضحى » و « قل هو اللّه احد » خوانده و در ركعت اول هفت تكبير مىگويد :
تكبيرة الاحرام ، و پنج تكبير بعد از قرائت كه بعد از هر كدام از آنها دعاى معروف : « اللهم اهل الكبرياء . . . » را مىخواند آنگاه تكبير ديگرى
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 362
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٦٢