مصلى حركت نمايد ، در چنين شرايطى تمامى اسباب پناه بردن به در فضل ، كرم و جود مالك نفسها ، ارواح و وجود براى او بوجود مىآيد .
به نيت قرار گرفتن در سايه عنايت خدا ، در فضاى بدون سقف نماز خوانده و به نيت فروتنى براى رب الارباب ، انتقال از گناه به طاعت ، از تكبر به تواضع و از ديدن خود به مقام فناء ، بر خاك بنشيند ، تا روح توجه در نماز كامل شود . زيرا توجه و رو به قبله كردن يعنى بريدن كامل از همه و توجه كامل به سرپرست همه اشياء و مالك و خالق آنها .
و منظور از ايستادن روى دو پا اين است كه در حال ترس و اميدوارى ، و شوق و ترس است .
در نماز عيد ، تكبير اهميت زيادى دارد . به همين جهت بايد براى بدست آوردن روح تكبير تلاش نمود . در كتاب « مصباح الشريعه » بنقل از امام صادق عليه السّلام آمده است كه فرمودند : بندهاى كه تكبير بگويد ولى قلبا از حقيقت آن روگردان باشد ، خداوند به او مىگويد : با من نيرنگ مىكنى . به عزت و جلالم قسم تو را از شيرينى ذكرم محروم نموده و نمىگذارم به من نزديك شده و از مناجاتم لذت ببرى .
مطلب مهمى كه انسان بايد آن را رعايت كند ، اين است كه بداند در رابطه با اين نماز از او چه مىخواهند ، و چگونه بايد مراقب خداوند بوده و چه حالى بايد داشته باشد . به اين جهت كه تكليف به نماز گرچه در همه جا از باب عنايت ، لطف و احضار بندگان به مقام حضور است ولى در بعضى از آنها جهت ترس بيشتر بوده و بعضى ديگر فقط جهت
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 360
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٦٠