[ عظمت دعاهاى معصومين ]
اگر عالمى بخواهد مقدارى از عظمت دعاهاى آنان را بفهمد ، بايد ، بدون اقتباس از دعاها و مناجاتهاى آنان ، دعا يا مناجاتى را تهيه و آن را با آنچه از آنان رسيده مقايسه كند ، تا ببيند تفاوت از كجا تا به كجاست .
و كسى كه ذرهاى از معرفت نفس را داشته و در درياى دعا و مناجات آن فرو رود ، فراوانى معارف و حد اعجازش را در آن تصديق مىكند ، و من محتاج و نادان جزء كوچكى از معارفى را كه در ادعيه و مناجاتها بيان شده در روايات و حتى خطبههاى آنان نيافتهام ، مگر آن دسته از آنها كه در خطاب به خدا بوده و در مقام توحيد ، تسبيح و حمد او باشد .
و فكر مىكنم به اين جهت باشد كه روايات سخن گفتن با مردم است ولى دعا و مناجات سخن گفت با خداوند بزرگ است و علومى كه از سخن گفتن با عالم آشكار مىشود از سخن گفتن با نادان پيدا نخواهد شد .
و خلاصه ، ادعيهاى كه از آنها عليهم السّلام به ما رسيده ، گويا جواب قرآن است ، بعبارت ديگر گويا آن دعاها قرآنى مرفوع و بالا رفته ، در جواب قرآن نازل است ، و قرآن كلام پروردگار متعال و مناجات او با بنده و رسولش صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، و ادعيه كلام و مناجات رسول و اولياى او با خداى بزرگ است و بجز عده خيلى محدودى حقيقت اين مطلب را نمىفهمند . ادعيه نعمت بزرگى است كه از ائمه دين عليهم السّلام به ما رسيده و به همين جهت نيز منت زيادى بر ما دارند ، كه شاكرين نمىتوانند شكر