[ ه - ] توانايى براى دادن مال ، ميهمانى دادن ، هديه دادن ، احسان و نيكى ، رفتن به حج و زيارت و بالاخره انجام تمام عبادتهاى مالى است .
انسان نمىتواند اين فايدهها را بروشنى درك كند مخصوصا فايده اول را . تفكر در عمل مانند نتيجه است و غير آن مانند مقدمات است چون فكر حركت است و غير فكر مقدمه و آمادگى براى حركت .
به همين جهت درباره تفكر روايت شده است : « يك ساعت تفكر بهتر از هفتاد سال عبادت است . » با اين مقدمات مىتوانيم به نتايج بزرگى برسيم كه بعضى از آنها عبارتند از :
[ الف - ] مىفهميم كه چرا خداوند براى ميهمانش گرسنگى را انتخاب كرده است . نعمتى بالاتر و بهتر از نعمت شناخت ، نزديكى و ديدار خداوند نيست و گرسنگى از راههاى نزديك رسيدن به آن است .
پس مىبينى كه روزه تكليف نيست بلكه خداوند بوسيلهء آن تو را بزرگ داشته و بخاطر واجب نمودن آن بر ما منت دارد . و به همين جهت شكر آن واجب است . و ارزش دعوت خداوند به روزه را در كتابش ، در آيه روزه ، مىفهمى و اگر بدانى كه اين خطاب ، دعوت تو به سراى پيوستن به خداست ، از آن لذت برده ، و مىفهمى كه علت واجب كردن آن كم خوردن و ضعيف كردن نيروهاست . به همين جهت حيفت مىآيد كه حتى در شب نيز غذا بخورى . و ممكن است علتهاى ديگر تشريع روزه را نيز درك كنى .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 197
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٩٧