است كه باطن و روح و قلب تو دعا كند مثلا وقتى مىگويى : ارجوك لكل خير ( اميد به تمام خيرات از جانب تو دارم ) با باطن و روح و قلبت اميدوار به خدا باشى . و هر كدام نيز آثارى دارند كه بايد در عملت نمودار شوند . كسى كه اميد در باطن و روح او بوجود آمده باشد گويا تمامى وجودش اميد و زندگيش همراه با اميد است . و كسى كه با قلبش اميدوار باشد اعمالى كه با اختيار و تصميم انجام مىدهد بهمراه اميد خواهد بود . بنابراين بپرهيز از اين كه اميد در هيچ جنبهاى از جنبههايت پيدا نشود . اگر مىخواهى ببينى كه رجاء و اميد در تو هست به كارهايت نگاه كن ببين آيا در حركاتى كه از تو سر مىزند ، اثر آن كه همان طلب و خواستن است را مىبينى يا نه . فرمايش معصوم عليه السّلام را نشنيدهاى كه فرمود : « كسى كه اميد به چيزى داشته باشد آن را طلب مىكند » « 1 » و واقعا چنين است زيرا اگر در حالات اميدواران اهل دنيا در امور دنيوى بنگرى ، مىبينى آنها اگر از شخص يا چيزى اميد خيرى داشته باشند ، به اندازه اميدشان آن را از آن شخص يا آن چيزى كه به آن اميد دارند ، طلب مىكنند . مثلا تاجرى كه تجارت كرده و كارگرى كه كار مىكند همه و همه به اين جهت است كه خير و خوبى را در تجارت و كار مىبينند . و همچنين هر گروهى خواستههاى خود را از جايى كه اميد دارند طلب مىكنند و تا رسيدن به آن از پاى نمىنشينند . ولى اكثر اميدواران بهشت و آخرت و فضل و كرامت خدا چنين نيستند و به همين
هامش
( 1 ) من رجا شيئا طلبه .