كه اهل عدل و فضل را از ديگران جدا نمايم در كجا زيبايى و بزرگى من به روشنى آشكار مىشد ، ما نيز در جواب قضاوت حكمتت با آموزش و يارى تو مىگوييم : شكى نيست كه سزاوار فضل و بخشايش تو نيستم اما اى كريم اگر سزاوار فضل بودن شرط بهرهمندى از فضل تو بود هيچگاه فضل تو در جهان آشكار نمىشد . زيرا غير تو بجز از جانب تو نه خيرى دارد و نه سزاوار چيزى است سزاوارى فضل تو نيز فضلى است از جانب تو و امكان ندارد فضل از سزاوار فضل بودن بوجود آيد . و در مورد سياهى چهره و تيرگى قلبهايمان نيز به همين صورت جواب مىدهيم زيرا تمامى نورها در تو و از جانب تو است .
بنابراين اگر ما را نورانى نكنى چگونه نورانى شويم و اگر ذرّهاى از نور و روشنى خود را به ما عنايت فرمايى و ما را با دادن ذرهاى از زندگى خود ، بزرگ بدارى ما را زندگى و شفا داده و كامل و نورانى خواهى نمود . و آيه قرآن ( رحمت خود را براى متقين قرار مىدهم ) « 1 » نيز با اميدوارى و آرزوها و دعاى ما منافاتى ندارد . زيرا ما نيز توقع داريم از فضل خود به ما تقوى عنايت فرمايى . چنانچه به متقين عطا فرمودى و سپس رحمتت را نصيب ما سازى . وانگهى اين فرمايش تو فقط تصريح مىكند كه رحمت خود را براى افراد با تقوا قرار دادهاى و نفرمودهاى كه غير آنها را از رحمت خود بهرهمند نمىسازى . و در جواب اين كه اگر اهل فضل و عدل را از ديگران جدا نكنم ، زيبايى و
هامش
( 1 ) اعراف . آيه 156 .