وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَا أَرَاكُمْ مَا تُحِبُّونَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الْآَخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ( 152 )
خدا به وعدهاى كه با شما نهاده بود وفا كرد ، آن گاه كه به اذن أو دشمن را مىكشتيد . وچون غنيمتى را كه هواي آن را در سر داشتيد به شما نشان داد ، سستى كرديد ودر آن امر به منازعه پرداختيد وعصيان ورزيديد . بعضي خواستار دنيا شديد وبعضي خواستار آخرت . سپس تا شما را به بلايى مبتلا كند به هزيمت واداشت . اينك شما را ببخشود كه أو را به مؤمنان بخشايشى است . ( 152 )