ريشخند مىكردند - مورد سرزنش قرار گيرند .
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ .
ما كجا و اين پرسش كجا ؟ ما را همين وضعيتى كه در آن قرار داريم بسنده مىكند و امّا اگر ناچار از پاسخ گفتن باشيم مىگوييم : ما چند ساعتى در آنجا زندگى كرديم . و اگر كسى بخواهد از اين موضوع آگاهى يابد ، بايد آن را از كسى كه عمرها و كارهاى ما را برمىشمرد ، بپرسد كه او هيچ كوچك و بزرگ را رها نمىكند ، لكن ما از هرچيزى بىخبريم . نظير اين آيه ، در آيهء 103 سورهء طه بيان شد .
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ .
خداوند به آنان مىگويد : شما سالها زندگى كرديد [ در دنيا ] نه يك روز و يا پارهاى از روز ، چنانكه خودتان مىگوييد ، لكن اين سالها به سبب اينكه از بين رفتنى است ، اندك مىباشد ؛ زيرا هر چيزى كه از بين مىرود اندك است ، هرچند زمان درازى را دربر گيرد . اگر شما در دنيا اين حقيقت را مىشناختيد و به اين روز [ - قيامت ] ايمان مىآورديد و براى آن توشهاى آماده مىكرديد ، اكنون در امن و امان بوديد . لكن شما به اين روز كافر شديد و در نتيجه ، استحقاق عذاب پيدا كرديد .
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ .
ظاهر خطاب متوجه كسانى است كه قيامت را انكار مىكنند و در واقع ، مقصود آن تمام كسانى است كه با فرمان خدا مخالفت و در زمين فساد مىكنند ، خواه آنان كه از اساس ، قيامت را منكر مىشوند و خواه كسانى كه بدان ايمان مىآورند ولى براى آن كار نمىكنند . واژهء « عبث » به معناى چيزى است كه فايدهاى در آن نباشد و وجودش حكمتى نداشته باشد . خداوند از كار عبث پاك و منزّه است و اگر انسان پس از مرگ برانگيخته نشود و ناپاك از پاك جدا نگردد و هركس برطبق استحقاقش پاداش داده نشود ، آفرينش انسان عبث خواهد بود و هيچ فايدهاى بر آن مترتب نمىباشد .
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ .
« الملك » ، يعنى توانا و غالب . حق ، عبث و باطل را از