تفسير
وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ * فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ .
مفسران و راويان دربارهء ايوب ، زياد و متنوع سخن گفتهاند .
آنچه آيات بهطور آشكارا و تلويحى در اينجا و نيز در سورهء « ص » بر آن دلالت دارد ، آن است كه ايوب عليه السّلام در سلامت و آسايش بهسر مىبرد و آنگاه سختى بر او هجوم آورد و از هرسو وى را احاطه كرد ، تا آنجا كه وى ضرب المثل شد . او خود و خانوادهاش دچار مصيبت گرديد و بسان آزاد مردان شكيبايى كرد و بر اعتماد و يقينش نسبت به خدا پابرجا باقى ماند ماند و اندوه و رنج او را از خدا روىگردان نساخت . زمانى كه مدّت اين اندوه به درازا كشيد و دردهايش شدت يافت و راهى براى رهايى از آنها پيدا نكرد ، با گفتن دو جمله در پيشگاه خدا شكايت برد : به من بيمارى و رنج رسيده است و تو مهربانترين مهربانانى . ايوب عليه السّلام گفت : « مسّنى ؛ به من رسيده است » و نگفت : تفاقم و تراكم ( افزايش يافت ، انبوه شد ) تا شكايتش با ناشكيبايى همراه نشود . بنابراين ، خداوند ، شكايت او را اجابت كرد و بيمارىاش را بر طرف ساخت و او را به حالتى بهتر از آنچه پيش از بيمارى داشت برگردانيد .
وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدِينَ .
خداوند به منظور پاداش شكيبايى ايوب عليه السّلام و مهربانى نسبت به او ، و نيز براى اينكه يادآورى كند ، هركس همچون ايوب عليه السّلام صبر پيشه نمايد ، سرنوشتش همانند سرنوشت او خواهد بود ، بيش از تعداد فرزندان و نوههايى كه از دست داده بود ، به وى فرزند و نوه عنايت كرد . در اين آيه ، خداوند تنها از عبادتكنندگان ياد كرده ، تا اشاره كند كه خداوند با آن انسان شكيبايى است كه حسابرس و در گفتار و رفتارش ، به او اخلاصمند باشد .
آنچه گفته شد ، خلاصهاى است از آياتى كه به ايوب عليه السّلام ارتباط دارد . اين آيات به جزئياتى كه راويان و داستانپردازان ياد كردهاند نپرداخته است ؛ زيرا اين جزئيات به