شاها كمر و تاج و نگين مىبخشى . . . ( ص 857 / 5 - 6 ؛ رباعيات چلبى عارف ، ص 105 / 79 )
شراب داذ خذا مرمرا ترا سركا . . . ( ص 913 / 6 - 7 )
شصت فرسنگ از سخن بگريز . . . ( ص 414 / 18 )
شكم تهى شو و نال همچو نى به نياز . . . ( ص 532 / 18 )
شمس تبريز خوذ بهانهست . . . ( ص 700 ؛ ديوان كبير ، ج 3 ، ص 278 / 16533 )
شمس تبريزى توئى واقف اسرار رسول . . . ( ص 615 / 2 - 3 ؛ ديوان كبير ، ج 2 ، ص 143 / 8292 )
شمس تبريزى كه شاه دلبرست . . . ( ص 102 / 14 )
شمس تبريزى كه گامش بر سر ارواح بوذ . . . ( ص 467 / 11 - 12 ، 644 / 7 - 8 )
شيخ ما از عون بارى با فرست . . . ( ص 940 / 13 - 14 )
صلا يا ايّها العشاق كان مهر و نگار آمذ . . . ( ص 488 / 15 - 16 ؛ ديوان كبير ، ج 2 ، ص 31 / 6135 )
صورت او چون عصا و باطن او اژدها . . . ( ص 762 / 16 - 19 )
صورت را برون كنم پيش شهنشهى شوم . . . ( ص 817 / 4 - 7 )
طبل غزا كوفتند اين دم پيذا شوذ . . . ( ص 952 / 20 )
طفل جان را شير ده ما را ز گريش وارهان . . . ( ص 743 / 11 - 12 ؛ ديوان كبير ، ج 1 ، ص 92 / 1626 )
عارف چلبى كه رست از قيد جهات . . . ( ص 973 / 10 - 13 ؛ از رباعيات احمد افلاكى )
مناقب العارفين ( فارسى ) — صفحة 1082
مساهمون: أحمد بن أخي ناطور الأفلاكي
ص١٠٨٢