دهان ببند و امين باش در سخن دارى . . . ( ص 937 / 10 ؛ ديوان كبير ، ج 1 ، ص 143 / 2584 )
دهان گشاذ ضمير و صلاح الدين را گفت . . . ( ص 493 / 2 - 3 )
دوست همان به كه بلاكش بوذ . . . ( ص 467 / 7 )
دوست يك جام پر از زهر برآورد پيش . . . ( ص 588 / 6 - 14 )
راه اينست كه نموذم با تو راست . . . ( ص 497 / 16 )
رحمتيان رستهاند لعنتيان خستهاند . . . ( ص 129 / 17 )
رنج تن دور از تو اى تو راحت جانهاى ما . . ( ص 730 / 6 - 16 ؛ ديوان كبير ، ج 1 ، ص 90 / 1593 - 1597 )
روزى بخرابات گذر مىكردند . . . ( ص 834 / 12 - 13 )
روزى بيايذ كين سخن خصمى كند با مستمع . . . ( ص 124 / 14 - 15 )
روزى دو باغ طاغيان گر سبز بينى غم مخور . . . ( ص 520 / 14 - 15 ؛ ديوان كبير ، ج 3 ، ص 170 / 14539 )
رو سر بنه ببالين مرا رها كن . . . ( ص 590 / 5 - 16 ؛ ديوان كبير ، ج 4 ، ص 250 / 21492 )
رهذ ز تير فلك و ز سنان مرّيخش . . . . ( ص 357 / 15 ، 962 / 16 - 17 ؛ ديوان كبير ، ج 4 ، ص 56 / 18028 )
رياضت نيست پيش ما همه لطفست و بخشايش ( ص 1043 ؛ ديوان كبير ؛ ج 3 ، ص 87 / 13014 )
ريگ ز آب سير شذ من نشذم زهى زهى . . . ( ص 620 / 2 - 5 )
ز آسمان آيذ اين بخت نه از عالم خاك . . . ( ص 168 / 6 )
مناقب العارفين ( فارسى ) — صفحة 1080
مساهمون: أحمد بن أخي ناطور الأفلاكي
ص١٠٨٠