استمرار به آن بسا موجب زوال ايمان مىگردد .
( 5 ) سلب توفيق از عبادات ( 6 ) حبس دعاء ( 7 ) لذت نبردن از عبادت و مناجات با خدا ( 8 ) نزول بلاء و مصائب ( 9 ) سلب نعمت و تغيير آن ( 10 ) انكدار خاطر رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلّم و ائمه اطهار صلوات اللّه عليهم اجمعين و آزار آنها ( 11 ) تسلط شياطين و دور شدن ملائكه ( 12 ) كه از همه بالاتر است مخالفت امر مولى و شكستن فرمان ولى نعمت ، و غير اينها از مضرات ديگر .
و در خبر از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمود : « ان العبد ليحبس على ذنب من ذنوبه مائة عام » ( همانا بنده براى گناهى از گناهانش صد سال حبس مىشود ) .
و از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود : مؤمن ميان دو خوف است يكى گناهان گذشته كه نميداند خدا با آنها چه مىكند و ديگر عمر باقى مانده كه نميداند با وى چه چيز تحصيل مينمايد .
و نيز از آن حضرت روايت شده كه فرمود : هيچ چيزى فسادش بر قلب زيادتر از خطيئه نيست .
و از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : بسا بنده عمل سيئهء از او صادر شود و خدا او را مىبيند و ميفرمايد بعزت و جلالم ديگر ترا بعد از اين نخواهم آمرزيد .
سوم خوف از سوء عاقبت :
و منشأ سوء عاقبت سه چيز است :
1 - ضعف ايمان و علاقه بشهوات نفسانى و زخارف دنيوى از مال و عيال و اولاد و رياست و جاه و غير اينها كه چون آدمى محبت و علاقه به اين امور دارد ، لذا مردن كه عبارت از مفارقت از اينهاست براى وى دشوار خواهد بود و از لقاء الهى كراهت دارد و بسا در قلبش بغض و عداوت نسبت به خدا ايجاد مىشود ، براى اينكه مىبيند او را از معشوق و محبوبش جدا ميسازد و اگر با اين حال بميرد با سوء عاقبت از دنيا رفته است ، در قرآن كريم ميفرمايد :
« قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ