حضرت دست مبارك را بر روى بشير بمالد و بجانب اولى برگردد و با آن حضرت بيعت كند و در لشكر آن حضرت بماند مفضل پرسيد كه اى سيد من ملائكه و جن در آن زمان بر مردم ظاهر خواهند شد فرمود كه بلى و اللّه اى مفضل و با ايشان گفتگو خواهند كرد چنانچه مردى با اهل و ياران خود صحبت دارد مفضل گفت كه ملائكه و جن با او خواهند بود فرمود بلى و اللّه اى مفضل و آن حضرت با آن گروه فرود خواهند آمد در زمين هجرت ما بين نجف و كوفه و عدد اصحابش در آن وقت چهل و شش هزار از ملائكه خواهند بود و شش هزار از جن و بروايت ديگر چهل و شش هزار از جن و خدا با اين لشكر او را بر عالم ظفر خواهد داد مفضل پرسيد كه آن حضرت با اهل مكه چه خواهد كرد فرمود كه اول ايشان را بحكمت و موعظه به حق دعوت خواهد كرد پس چون اطاعتش كنند شخصى از اهل بيت خود را خليفه گرداند بر ايشان و بيرون آيد و متوجه مدينهء طيبه شود مفضل پرسيد كه خانهء كعبه را چه خواهد كرد فرمود كه خراب خواهد كرد و از بنائى كه حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل گذاشته بودند بنا مىكند و ميسازد و بناهاى ظالمان را در مكه و مدينه و عراق و ساير اقاليم خراب مىكند و از اساس اولش بنا مىكند و ميسازد و مسجد كوفه را نيز خراب مىكند و از اساس اولش بنا مىكند و قصر كوفه را نيز خراب مىكند كه هر كه او را بنا نهاده ملعون است مفضل پرسيد كه در مكهء معظمه اقامت خواهد نمود فرمود نه اى مفضل بلكه شخصى از اهل بيت خود را در آنجا جانشين خواهد كرد و چون از مكه بيرون آيد اهل مكه خليفهء آن حضرت را بقتل رسانند پس حضرت باز بسوى مكه معاودت نمايد پس بيايند به خدمت آن حضرت سر در زير افكنده و گريان و تضرع كنند و گويند اى مهدى آل محمد توبه ميكنيم توبهء ما را قبول فرما پس ايشان را پند دهد و از عقوبات دنيا و آخرت بترساند و از اهل مكه شخصى را بر ايشان والى كند و بيرون آيد و باز آن والى را بكشند آنگاه
ياوران خود را از جن و نقباء بسوى ايشان برگرداند كه بايشان بگويند كه برگردند به حق پس هر كه ايمان بياورد او را ببخشد و هر كه ايمان نياورد او را بقتل رسانيد پس چون عسكر فيروزى اثر بسوى مكه بازگردند از صد كس يك كس ايمان نياورد بلكه از هزار كس يك كس ايمان نياورد .
مفضل پرسيد كه اى مولاى من خانهء حضرت مهدى و محل اجماع مؤمنان كجا خواهد بود فرمود كه پايتخت آن حضرت شهر كوفه خواهد بود و مجلس ديوان و حكمش مسجد كوفه خواهد
حق اليقين ( فارسى ) — صفحة 375
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٧٥