اين غزل در استقبال از غزل خاقانى است : « اى باد صبح ! بين به كجا مىفرستمت . . . » ز اينجا بآشيان وفا مىفرستمت ، در ديوان حافظ قزوينى غنى . ( . . .
« آسمان وفا » به سبب آنكه با « خاكدان غم » صنعت تقابل را نشان مىدهد بر « آشيان وفا » مرجح است و پرواز دادن « طاير » در « آسمان » عكس العمل گرفتارى او در « خاكدان » مىباشد . « استاد عبد العلى اديب برومند » :
غزليات حافظ ( انتشاراتى پاژنگ ) ص 217 ، چاپ اول 1367 ، هجرى شمسى ، تهران ) .
حافظ خطى ( به خط پير حسين كاتب ) ، نسخ چاپى خانلرى ، اديب برومند ، دكتر رشيد عيوضى و دكتر اكبر بهروز ، شرح غزلهاى حافظ از دكتر حسينعلى هروى ( مجلد اول ) ، موزهء ملى دهلى [ و ] اياصوفيه : « طبق زير نويس صفحهء 31 ديوان حافظ جلالى نائينى و دكتر نذير احمد » ، و . . .
« زينجا به آسمان وفا مىفرستمت » .
( ديوان حافظ ، نسخهء 805 هجرى ، كهنترين نسخه [ خطى ] با مقدمهء دكتر ركن الدين همايونفرخ ، چاپ اول 1367 [ ه . ش . ] . . . به آستان وفا مىفرستمت ) .
نوا ( در اينجا ) : گروگان « . . . يعنى جان عزيز خود را نزد تو گروگان مىگذارم تا از ارادت من اطمينان يا بى و به لشكر غمت فرمان دهى كه كشور دلم را خراب نكند - بدانى كه وجود من در گرو عشق توست و ديگر آزارم ندهى .
در گذشته رسم بر اين بوده كه براى اينكه پادشاه از اطاعت و فرمانبردارى دشمن ، يا مثلا حكام ايالات ، اطمينان داشته باشد ، دشمن يا حاكم ، كسى يا كسانى را كه در نزد او بسيار عزيز بودند نزد پادشاه گروگان ( به نوا ) مىگذاشت تا شاه مطمئن باشد يكباره به او حمله نمىكند و سرزمينش را ويران نمىسازد . مضمون بيت به قرينهء ملك و لشكر اشاره به اين معنى دارد » . استاد حسينعلى هروى ( شرح غزلهاى