[ شرح ] غزل 247
بيت 1 : صبا : باد صبا ، باد بهارى دريغ مدار : مضايقه نكن
اى باد بهارى ! از رفتن به منزل دلدار و آوردن خبر خوش از او براى عاشق دل از دست داده ، مضايقه مكن .
بيت 2 : به كام بخت : بخت مساعد نسيم وصال : وصل به نسيم تشبيه شده است .
مرغ سحر : بلبل
اى گل ! به شكرانهى آن كه به كمك بخت مساعد شكوفا شدى ، بلبل را از نعمت وصالت محروم مكن . ( منظور از گل در اين بيت دلدار است و بلبل ، عاشق بىقرار )
بيت 3 : حريف عشق تو بودم : عاشق دلباختهى تو بودم . ماه نو : هلال ماه ماه تمام : بدر ، ماه شب چهارده
از آغاز نوجوانى و شروع زيبايىات عاشق دلباختهى تو بودم . اكنون كه به كمال حسن و جمال رسيدهاى ، نظر محبتت را از من مضايقه مكن !
بيت 4 : سهل و مختصر : بىارزش اهل معرفت : صاحب دلان ، عاشقان يكدل و يكرنگ اين مختصر : « نظر » در مصراع دوم بيت قبل ، يعنى نظر محبت ، نگاه همراه با لطف
بيت 5 : لعل : سنگى گران قيمت به رنگ سرخ ، به استعاره لب گلگون و سرخ دلدار نوشين : شيرين طوطى : به استعاره عاشق شكر : بوسه
بيت 6 : مكارم : بزرگوارىها آفاق : سراسر جهان وظيفه : حقوق مستمرى زاد سفر : خرج سفر
بيت 8 : آب ديده : اشك چشم