غزل 234 [ چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ]
1 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد
2 نسيم در سر گل بشكند كلالهى سنبل * چو از ميان چمن بوى آن كلاله برآيد
3 حكايت شب هجران نه آن حكايت حاليست * كه شمهاى ز بيانش به صد رساله برآيد
4 ز گرد خوان نگون فلك طمع نتوان داشت * كه بىملالت صد غصه يك نواله برآيد
5 به سعى خود نتوان برد پى كه گوهر مقصود * خيال باشد كاين كار بىحواله برآيد
6 گرت چو نوح نبى صبر هست در غم توفان * بلا بگردد و كام هزارساله برآيد
7 نسيم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ * ز خاك كالبدش صدهزار لاله برآيد