از حمد يازده مرتبه « قُلْ هُوَ اللَّهُ أحَدٌ » ، و در ركعت دوم بعد از حمد يازده مرتبه « إذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ » مىخوانى ، و همان قنوت را كه در دو ركعت اول خواندى مىخوانى ، پس بعد از نماز به سجدهء شكر مىروى و هزار مرتبه مىگويى : شكراً .
پس بر مىخيزى و به ضريح مىچسبى و مىگويى :
يا مَوْلايَ يَا ابْنَ رَسُوْلِ اللَّهِ ، إنِّي آخِذٌ مِنْ تُرْبَتِكَ بِإذْنِكَ .
اللَّهُمَّ فَاجْعَلْها شِفاءً مِنْ كُلِّ داءٍ ، وَعِزّاً مِنْ كُلِّ ذُلٍّ ، وَأمْناً مِنْ كُلِّ خَوْفٍ ، وَغِنىً مِنْ كُلِّ فَقْرٍ ، لِي وَلِجَمِيْعِ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِناتِ .
پس به سر انگشت سه مرتبه برمىدارى و در كهنه پاكى مىگذارى يا در شيشه ، و مهر ميكنى سرش را به انگشتر عقيق كه بر آن اين كلمات را نقش كرده باشند : ما شاءَ اللَّهُ ، لا قُوَّةَ إلّابِاللَّهِ ، أسْتَغْفِرُ اللَّهَ .
پس اگر خدا داند كه نيّت تو درست است ، در اين سه قبضه زياده از هفت مثقال برداشته نمىشود . پس از براى هر علّت كه بخورى ، آن اثر را خواهى ديد كه ديدى « 1 » .
و به روايت ديگر سيّد ابن طاووس رحمه الله و غير او همين عمل را روايت كردهاند ، و قنوت را نقل نكردهاند ، و در ركعت چهارم « إذا جاء نصر اللَّه » را دوازده مرتبه نقل كردهاند « 2 » .
و سيّد آن عمل اوّل را نيز نقل كرده است ، و قنوت را به اين لفظ ذكر كرده است :
لا إلهَ إلَّااللَّهُ عُبُوْدِيَّةً وَرِقّاً ، لا إلهَ إلَّااللَّهُ حَقّاً حَقّاً ، لا إلهَ إلَّااللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ ، أنْجَزَ وَعْدَهُ ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ ، وَهَزَمَ الْأحْزابَ وَحْدَهُ ، سُبْحانَ اللَّهِ مَلِكِ السَّماواتِ السَّبْعِ ، وَالْأرَضِيْنَ السَّبْعِ ، وَما بَيْنَهُنَّ ، وَما فِيْهِنَّ ، وَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ ، وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِيْنَ ، وَالْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمِيْنَ « 3 » .
هامش
( 1 ) - مزار كبير : 364 - 366 ، بحارالانوار : 101 / 138 ح 83 ، موسوعة زيارات المعصومين عليهم السلام : 3 / 21 ش 717 . .
( 2 ) - مصباح الزائر : 257 ، بحارالانوار : 101 / 137 ح 80 . .
( 3 ) - مصباح الزائر : 258 ، بحارالانوار : 101 / 137 ح 81 . .