قوله : الهى هب لي قلبا يدنيه منك شوقه و لسانا يرفع إليك صدقه و نظرا يقربه منك حقّه
الهى ، قلبى عطايم فرما كه شوقش او را به تو نزديك سازد و زبانى كه صدقش به سويت بالا آيد و نظرى كه حقّش موجب قرب درگاهت شود .
قلب و اطوار مختلف آن
در هر فقره از فقرات اين مناجات شريفه ، عطيّهاى يا عطايائى از خداوند بخشنده ، مسألت گرديده كه هر يك بديع و در مطلوبيّت كامل و ممتاز است . اين ويژگى در عموم دعاها و مناجاتهايى كه از رسول اللّه صلّى اللَّه عليه و آله و عترت اطهارش عليهم السّلام به ما رسيده مشهود است ، گويى كه اين مواريث بى عديل در حوزه عارف ، مانند استوانههاى اشكال نما در حوزهء محسوساتند كه با هر گردشى ، شكل و تصوير ممتاز و نوينى را عرضه مىكنند و چشم اندازهاى جالب و زيبايى را مجسّم مىسازند و خاطرههايى را تازه و تجديد مىنمايند و پيمانهاى