امام حسين با مجالس ديگر تفاوت مىكند و انسان بايد با احترام و با لباس رسمى در آن مجلس بنشيند . . . » .
جناب حجة الاسلام حاج آقا باقر گلپايگانى گفتند :
« يكى از روزهاى دهه اول محرم بود كه يكى از خطباء بر روى منبر مشغول ذكر مصيبت بود و اشك از چشمان آقا جارى بود ، پس از اتمام منبر خواستم قطرهاى را كه در ساعت مقرر بايد در چشم مىچكاندم ، بريزم . اما ايشان فرمودند : گرچه من قائل به طهارت مطلق داروها هستم ، اما نمىخواهم اشك چشمانم با چيزى غير از اشك مخلوط شود . . . » .
يكى ديگر از نشانههاى اهتمام معظم له به سوگوارى امام حسين آن است كه :
« از ديرباز هر ساله در غروب روز عاشورا معظم له بر بالاى منبر رفته و براى خويشاوندان خود به ذكر مصيبت و خواندن مقتل مىپردازند تا از اين رهگذر ، نام ايشان هم در زمره روضهخوآنها ثبت شود و از ثواب خواندن مصائب اهلبيت نيز بهرهمند شوند » .
احترام و تجليل از شاعران ، خطيبان و مداحان اهلبيت عليهم السّلام از ويژگىهاى ايشان بود مرجع بزرگوار به هركس كه به نحوى به آستان اهلبيت خدمت مىكرد ، احترام بسيار مىگذارد . كه من خود بارها شاهد تكريم و بزرگداشت مرجع عاليقدر از مرحوم پدرم - حجة الاسلام و المسلمين آقاى حاج شيخ محمّد على انصارى - و تأليفات وى چون « نهج البلاغه منظوم » و « ترجمه غرر الحكم » و « دفاع از حسين شهيد » بودم .
احترام به استاد
آيت اللّه العظمى گلپايگانى براى استاد بزرگوار خويش مرحوم آيت اللّه العظمى حائرى قدّس سرّه احترامى عميق قائل بود . هم اينك پس از گذشت حدود شصت سال از وفات ايشان ، هرگاه كه نامى از ايشان برده مىشود و معظم له با يادآورى روزهاى