ايران فرستاده مىشد ، بيشتر از سوى وكلا و مقلدين ايشان بود .
نيز اكثر جوانان عراقى كه خود را در جنگ تسليم رزمندگان اسلام مىنمودند از مقلدين ايشان بودند و حتى در صورت اجبار بنابر فتواى آن مرجع بزرگ به سوى نيروهاى ايرانى شليك نمىكردند ، و مهمترين موضع ايشان در خلال جنگ تحميلى ، عدم توافق با رژيم جنايتكار صدام بود . با اينكه نظام ددمنش و ستمپيشه صدام با تمام امكانات درصدد برآمده بود تا از آيت اللّه فقيد يك سطر تأييد به نفع خويش و بر عليه نظام جمهورى اسلامى بگيرد و در اين راستا از بازداشت ، « 1 » تبعيد ، به شهادت رساندن و اعمال فشار به اطرافيان و نزديكان و شاگردان ايشان استفاده كرد ، اما معظم له كوچكترين كلام و كوتاهترين نوشتهاى را كه رژيم بعث بتواند از آن بهرهبردارى كند صادر ننمود و با شجاعت تمام در مقابل اذيت ، آزار و فشارهاى رژيم صدام ايستادگى كرد .
نقش آيت اللّه خويى در قيام شيعيان عراق
به دنبال تهاجم صدام به كويت و حمله همهجانبه كشورهاى غربى به عراق و كويت ، و پس از تخريب و ويرانى شهرها و كشتار مردم و نابودى منابع نظامى ، اقتصادى اين كشور و سركوب و اخراج عراق از كويت بود كه مردم به ستوه آمده از ظلم و ستم صدام ، در شب نيمه شعبان 1412 ه . ق ، در كنار مرقد مطهر سالار شهيدان حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام با مشاهده آيت اللّه فقيد بغضى كه سالها گلوگيرشان بوده ، تركيد و فرياد تكبير سردادند و برائت و بيزارى خويش را از نظام حاكم اعلام نمودند .
با قيام مردم كربلا ، مردم نجف ، كوفه ، عماره ، حله ، ناصريه ، بصره و شهرهاى
هامش
( 1 ) . تا آنجا كه برجستهترين شاگردش : آيت اللّه سيد محمّد باقر صدر و خواهر مظلومهاش و 23 تن از خاندان آيت اللّه حكيم را - كه بسيارى از آنان جزء شاگردان ايشان بودند - به شهادت رسانيد و پيش از شروع جنگ تحميلى نزديك به 55 نفر از بزرگان شاگردانش را در نقاط نامعلومى زندانى نمود و پس از قيام اخير شيعيان نيز عده بسيارى از شاگردانش ايشان را دستگير و زندانى نمودند .