رياستطلبى و برخورد با عادات غلط از ويژگيهاى بارز ايشان بود . اينك ، نمونههايى از آن را ذكر مىكنيم :
الف . تواضع : آيت اللّه خوانسارى در فروتنى بىبديل بود . وى در مجالس عمومى تكيه نمىزد ، جلوى پاى واردين بلند مىشد و تا در منزل همه را بدرقه مىكرد . گاه خود ايشان در خانه را باز مىكرد ، و از واردين پذيرايى مىنمود . وى ماشين شخصى نداشت و مسير منزل تا مسجد را هميشه با پاى پياده مىپيمود ، و از مظاهر تعين و تشخص پرهيز مىكرد . يكى از فضلاى حوزه نقل مىكرد :
« اوايلى كه حضرت امام در تهران به حالت تبعيد به سر مىبرد و ساواك نسبت به ملاقات ايشان سختگيرى مىكرد . . . ، يك روز صبح زود عازم ديدار امام شدم . موقعى كه به نزديك اقامتگاه امام رسيدم ، ديدم افرادى كه منتظر ملاقات امام هستند به صف ايستاده و به نوبت به محضر ايشان مىرسيدند . و با كمال تعجب ديدم كه مرحوم آيت اللّه خوانسارى هم جزء همين افراد به صف ايستاده ، و منتظر نوبت ملاقات با امام است » . « 1 »
هميشه ، معظم له دعوتها را اجابت مىكرد ، و به حضور در مجالس ختم ، روضهها ، ديد و بازديدها ، عيادت بيماران و نمازهاى ميت مقيد بود .
ب : نظم در زندگى : آيت اللّه خوانسارى بر اوقات خويش مراقبت داشت ، در زندگىاش بسيار دقيق و منظم بود و هر كارش ساعتى خاص خود را داشت . ايشان سر ساعت بدون لحظهاى تأخير درس را آغاز مىكردند . آيت اللّه طاهر شمس مىفرمود :
« زمانى نزد مرحوم آقاى خوانسارى به تنهايى درس مىخواندم . روزى در حدود 5 دقيقه دير به مجلس درس آقا رسيدم ، اما ديدم كه ايشان مشغول صحبتهاى متفرقه شدند و از هر درى سخن مىگويند . پس از مدتى به ايشان عرض كردم : آقا ! درس را شروع نمىفرماييد ؟
هامش
( 1 ) . مجلهء نور علم ، سال 1363 ، شمارهء 8 ، ص 14 .