علامه تهرانى مىنويسد :
« وى در علوم اسلامى ، به درجهء والايى رسيد و بهره بزرگى داشت و پيش از 40 سالگى ، از مجتهدين و افاضل فقها گرديد و نزد اساتيد و علما و پيشوايان مذهب ، جايگاهى ويژه و همراه با اكرام و احترام داشت . او در زمان استادان خويش ، تقريرات درس فقه آنان را با كمال بسط و دقت نگاشت ، و در رجال و حديث نيز تأليفاتى را به يادگار نهاد كه نشانهاى از آگاهى و اجتهاد و استنباط فراوانش بود . . . » « 1 » .
استادان
معظم له در نجف اشرف در محضر بزرگانى زانوى ادب به زمين زد كه عبارتند از آيات عظام :
1 . ميرزا حبيب اللّه رشتى ( 1234 - 1312 ه . ق ) صاحب « بدايع الافكار » و « كتاب الاجارة »
2 . آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى ( 1255 - 1329 ه . ق ) نويسندهء « كفاية الاصول » و « حاشية المكاسب »
3 . حاج آقا رضا همدانى ( 1250 - 1322 ه . ق ) نويسندهء « مصباح الفقيه » و « حاشية المكاسب »
4 . ميرزا حسين خليلى تهرانى ( 1230 - 1326 ه . ق ) نويسندهء « ذريعة الوداد فى منتخب نجاة العباد »
5 . شيخ عبد اللّه مازندرانى ( 1256 - 1330 ه . ق ) صاحب « حاشية المكاسب » و « أهبة العباد فى يوم المعاد »
6 . ملا حسينقلى همدانى ( م 1311 ه . ق ) نويسندهء « تقريرات درس شيخ انصارى »
هامش
( 1 ) . آقابزرگ تهرانى ، نقباء البشر ، ج 4 ، ص 1324 .