20 سال فرزندش را نديده و اينك در بستر بيمارى افتاده بود - ناگزير به ترك سامراء شد . با اينكه استاد معظمش ، ميرزا محمّد تقى شيرازى ، به اقامت هميشگى ايشان در قم راضى نمىشد و فقط با حركت انفرادى او براى زيارت ، صلهء ارحام و بازگشت وى به سامراء موافقت كرده بود ، به زادگاهش بازگشت .
آيت اللّه فيض پس از ورود به قم ، با تجليلى شايان مواجه شد . حتى آيت اللّه حاج آقا احمد قمى هم در نخستين شب ، وى را به جاى خويش ، به اقامهء جماعت در صحن بزرگ حرم حضرت معصومه عليها السّلام واداشت و خود به وى اقتدا فرمود ؛ به طورى كه براى هميشه از صف ائمهء جماعت بيرون رفت ، در خانه بنشست و پس از اندك زمانى هم در 1334 ه . ق درگذشت . سپس ، طلاب و فضلاى قم هم از ايشان درخواست درس و بحث كردند . در نتيجه ، وى مجبور به توقف گرديد و ناچار به سامرا - براى آوردن خانوادهاش - برگشت و توانست موافقت آيت اللّه شيرازى را هم جلب كند . پس از بازگشت به قم به تدريس ، افتا ، تأليف ، اقامهء جماعت و پرورش شاگردان پرداخت . « 1 »
بازسازى مدرسهء فيضيه
معظم له در مدرسهء فيضيه به تدريس اشتغال ورزيد ، و سعى كرد تا طلاب را در حجرات آن ساكن كند . در آغاز ، مرحوم آقا شيخ محمّد رضا شريعتمدار ساوجى را - كه از قديمىترين صحابهء ايشان بود - در يكى از حجرات مدرسه سكونت داده ، سپس ، به تخليهء حجرات و مرمت آنها پرداخت ، قسمت زيرين آن را از دست كسبه - كه آنجا را انبار خود كرده بودند - درآورد و پس از چند ماه ، به تخليهء غرفههاى ديگر موفق شد و همهء حجرهها را مسكن اهل علم گردانيد . « 2 »
مجلهء آيين اسلام در آن وقت نوشت :
هامش
( 1 ) . فيض ، گنجينهء آثار قم ، ص 330 .
( 2 ) . واعظ خيابانى ، علماى معاصرين ، ص 288 .