تحصيلات
معظم له ، 12 ساله بود كه در ربيع الاول 1284 ه . ق به وسيلهء پدر بزرگوارش به اصفهان آمد ، و در مدرسهء صدر ساكن شد . وى ادبيات عربى و فارسى ، شرح امثله و نصاب الصبيان ، را نزد برادر بزرگش ، آقا سيد محمّد جواد دهكردى ، فراگرفت و سپس نزد استادان وقت زانوى ادب به زمين زد ، و علوم : فقه ، اصول ، حكمت ، فلسفه ، كلام ، رجال و حديث را به خوبى از آنان آموخت . برخى از استادان وى عبارتند از :
1 . ميرزا ابو المعالى كلباسى ( 1247 - 1315 ه . ق ) ، صاحب بشارات الاصول
2 . حاج ميرزا محمّد هاشم چهارسوقى ( د . 1318 ه . ق ) ، صاحب مبانى الاصول
3 . شيخ محمّد باقر مسجد شاهى ( 1235 - 1330 ه . ق ) ، صاحب لب الاصول
4 . شيخ محمّد حسن نجفى ( د . 1317 ه . ق )
5 . ملا محمّد باقر فشاركى ( د . 1314 ه . ق ) ، صاحب عنوان الكلام
6 . ملا اسماعيل حكيم ( د . 1304 ه . ق ) ، كه فقيه فقيد علوم حكمت و فلسفه بويژه اسفار را در چهار سال نزد وى آموخت .
مهاجرت
آيت اللّه دهكردى ، در 29 سالگى و به سال 1301 ه . ق در حالى كه به مقام عالى اجتهاد نايل آمده بود ، رهسپار عتبات عاليات شد . زمانى چند ، وى در سامراء به درس زعيم شيعه ، آيت اللّه ميرزا محمّد حسن شيرازى ( د . 1312 ه . ق ) حاضر شد و با سخن گفتن در درس دربارهء مسئلهء جبيره در وضو و تفاصيل آن چشم همگان را به سوى خويش جلب كرد . علاوه بر آن ، وى از انفاس قدسى و محضر اخلاقى عالم عارف سالك ، آخوند ملا فتحعلى سلطانآبادى ، ( د . 1317 ه . ق ) ، و هم از محضر محدث نامآور شيعه ، حاج ميرزا حسين نورى ( د . 1320 ه . ق ) ، بهرهء فراوان برد .