حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
« 1 » .
شعر
با ناز گر آرميده باشى همه عمر * لذات جهان چشيده باشى همه عمر
هم آخر كار مرگ باشد و آنگه * خوابى باشد كه ديده باشى همه عمر
از هاويهء عميق دنيا جز به حبل خداى تعالى به سرادقات ملكوت نتوان رسيد
وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً
« 2 » و از ظلمات هوى جز به متابعت محمد مصطفى صلّى اللّه عليه و إله خلاص نتوان يافت
لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ
« 3 »
چنگ در گفتهء يزدان و پيمبر زن و رو * كآنچه قرآن و خبر نيست فسون است و هوس « 4 »
اوّل و آخر قرآن ز چه « با » آمد و « سين » * يعنى اندر ره دين رهبر تو قرآن بس
مفاتيح خزاين سعادات ابدى در رموز و اشارات مصطفوى مندرج دان و اين كلمات را كه ابن عباس - رضوان الله عنه - از آن حضرت
هامش
( 1 ) . سورهء يونس ( 10 ) ، آيهء 24 .
( 2 ) . سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 103 .
( 3 ) . سورهء احزاب ( 33 ) ، آيهء 21 .
( 4 ) . اشعار از سنايى : ديوان ، ص 309 .