بِأَفْواهِهِمْ »
« 1 » .
و جمعى از ارباب عمايم كه دعوى اجتهاد مىكردند ، و دم از علوم شرعيه مىزدند و در گوشه و كنار باعوام ، عليحده مرتكب اين قسم عبادات مىبودند ، و سرحب رياست ، بدرگاه دار الشفاى جمعيت وصفه صفاى تالف فرو نمىآوردند ، و راضى بودند كه از اهل اين آيه باشند كه
« إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ »
« 2 » بلكه از اهل آيه
« وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ »
« 3 » .
و گروهى كه از افق انسانيت به غايت دور بودند ، و از دين فطرى در ايشان رمقى نمانده بود ، جمعه و جماعات را در نظر عوام ، عار و ننگ و مكروه و حرام مىنمودند و ايشان را بر تفرقه داشته ، نهى بليغ از اين طاعات مىفرمودند
« يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ وَ يَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ »
« 4 » .
و بالجمله جميع اجماع نموده بودند كه امر و نهى
« وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا »
« 5 » را پس پشت اندازند و دست اعتصام از حبل اللّه كشيده علم تفرقه بر افروزند ، افسار تقليد ثقلين را از سر بيرون انداخته فطرت اصلى را سرنگون سازند ، به محكمات قرآن و حديث قانع نباشند ، و از خود سخنى چند بيهوده نتراشند ، نه طبعشان مىگذاشت كه از پى تقليد روند و نه توفيقشان بود كه سوى تحقيق شنوند
« مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى
هامش
( 1 ) - صف / 8 .
( 2 ) - انعام / 159 .
( 3 ) - توبه / 107 .
( 4 ) - توبه / 67 .
( 5 ) - آل عمران / 103 .