با تو اين طمطراق لاف و هوس * تا دم مردنست همره و بس
( 165 ) و جميع گذشتگان زمانهاى ماضى و آيندگان زمان مستقبل چون در يك وقت و يك زمان بمقتضاى "
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ ، لَمَجْمُوعُونَ إِلى مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
" جمع مىشوند و همچنين جميع كائنات سابق و لاحق چون در يك مكان بمقتضاى "
فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ
" بازداشته مىگردند و چه معنى دارد "
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
" تا معلوم گردد آنگاه كه "
أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ
" چگونه است .
زشت نبود روح قدسى منتظر و آنگاه تو * در غرور جاه و مالى همنشين اهرمن
" يا بنى آدم ما أدنى همتك و ما أخس نفسك طلبتك فتهرب منى و يطلبك غيرى فتاتيه " .
اندر همه عمر من شبى وقت نماز * آمد بر من خيال معشوقه فراز
بگشاد زرخ نقاب و مىگفت براز * بارى بنگر كه از كه مىمانى باز
( 166 ) اى جوانمرد نفوس مردمان در ابتداء به هيچ علتى و مرضى مبتلى