خط و اعراب قرآن مجيد
قرآن مجيد در زمان پيغمبر اكرم صلي الله عليه و سلم و قرنهاى اول و دويم با خط كوفى استنساخ مىشد و ابهام خط كوفى ( چنان كه گذشت ) پيدايش سازمان حفظ و روايت و قرائت را ايجاب مىكرد در عين حال اشكال ابهام بطور كليت و عموم حل نمىشد و تنها حفاظ و روات بودند كه تلفظ صحيح قرآن را آشنا بودند و براى هر كسى كه مصحف را باز مىكرد و مىخواست تلاوت نمايد قرائت صحيح آسان نبود .
از اين روى در اواخر قرن اول هجرى ابوالاسود دئلى از اصحاب على عليه السلام به راهنمائى آنحضرت دستور زبان عربى را كه نوشته بود به امر عبدالملك خليفه اموى نقطه گذارى حروف را بنا گذاشت و به اين ترتيب ابهام خط تا اندازهاى رفع شد .
ولى باز مشكل ابهام فى الجمله حل مىشد نه بالحمله ، تا اينكه خليل بن احمد نحوى معروف كه واضع علم عروض بود اشكالى براى كيفيات تلفظ حروف وضع كرد : مد ، تشديد ، فتحه ، كسره ، ضمه ، سكون ، تنوين منضم به يكى از حركات سه گانه ، روم ، اشمال . و به اين نحو ابهام تلفظ رفع شد .
و پيش از آن مدتى با نقطه به حركتهاى حروف اشاره مىشد به جاى فتحه بالاى حرف در اولش نقطهاى مىگذاشتند و به جاى كسره زير حرف در اول و به جاى ضمه بالاى حرف طرف آخرش و اين روش گاهى موجب مزيد ابهام مىشد .